dinsdag 1 augustus 2017

klevende status quo


de filosofische kwesties die mij als co-CEO van m'n gezin nogal vaak bezig houden - omdat ik er geen weg mee weet -  zijn de volgende: 

1)  de gewenste kapitaal allocatie, rekening houdend met de opportuniteitskost van elke gealloceerde euro. 

2) de gewenste kapitaal struktuur van het gezin. 


Punt 1)  is al moeilijk genoeg,  daar wordt hier en overal en in elke gazet over gezeverd :  "waar dien je vandaag de dag in te investeren". 


Punt 2)  krijgt nauwelijks aandacht.  

Voor de meeste mensen blijft die redelijk constant,  met 1 grote sprong vaak in de relatief jonge jaren, het nemen van een hypotheek. 

Op onze balans staat haast niks aan passiva zijde, alles aan de activa. Iets wat m'n gezin gemeen heeft met het gros van de bedrijven waarin ons kapitaal gealloceerd werd. 

Maar de afgelopen 10-15 jaar zijn de randvoorwaarden compleet gewijzigd, (lees: de kostprijs van vreemd vermogen) , en dus dien ik mezelf en die kapitaal struktuur in vraag te stellen. 
Vooral omwille van het inflatie monster, dat waanzinnig veel kan/zal vreten aan ons type activa.

Daarbij komt nog de (verlokkende) mogelijkheid van geografische arbitrage (=inkomsten generen in een High cost of living area -HCOL ,  uitgaven doen (=wonen) in een L(ow)COL area).

De idee om een nieuwe/recent gebouwde hut te verwerven met 100% vreemd vermogen in een (relatief) LCOL gebied,  en daarbij de cash flow te verbeteren (dwz: totale afbetaling+ extra pendelkost < huidige huur in een extreem HCOL gebied)  is ondertussen rationeler dan de rest, als je ook wat waarde hecht aan de potentiele inflatie hedge. (in LCOL huren zou anders het rationeelst zijn)  


Dergelijke actie zou de kapitaal struktuur wat meer evenwicht geven, en bijgevolg als inflatie hedge op middellange termijn dienst doen.  


Doch dit zijn beslissingen die nogal diep snijden in je echte leven, bij de co-CEO en de nakomelingen (school, enz.).   
 
En dus trappelen we ter plaatse. 

Letterlijk.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen